Poprzednio...
To może być fajna praca. Ale jak będziesz sprawiać kłopoty,
zrzucę ten twój kościsty tyłek z Łuku.
To, co mi zrobiłaś, jest wbrew temu, kim jesteśmy.
Zostaw go. Irisa!
Jeśli myślisz, że przypiszesz sobie moje zasługi...
Ciesz się, że nie wysłałem cię na front.
Co zaproponowałabyś dżentelmenowi,
który chciałby...
wyjść z własnej skóry?
Lokalny klub.
Trafi w nietypowe gusta.
Jesteś niezwykle...
piękna.
Schlebia pan biednej kobiecie.
- Jalina. - Favi Tarr.
- Alak jeszcze nie wrócił? - Pracuje do późna.
Ma pani coś na szyi.
- Biały puder? - To mąka.
Oczywiście. Już widzę.
Nic nie powiesz?
O mące? Straszne nudy.
Dziękuję.
- Dobranoc. Do zobaczenia rano. - Gdzie wychodzisz o tej porze?
Kiedy byłam dzieckiem, przysięgłam służyć tej rodzinie.
Moja praca nigdy się nie kończy.
Datak Tarr.
Datak.
- Datak Tarr jest moim panem. - Zaczekaj.
- Co ty wyprawiasz? - Krzyczę pańskie imię.
Wiem, jak się nazywam.
Myślałam, że się to panu spodoba.
Słuchanie własnego imienia?
Masz mnie za egocentryka?
Nie.
Dobra dziewczynka.
Muszę wracać. Stahma będzie zła, jak wrócę późno.
To imię możesz powtarzać. Zaczynaj.
- Stahma? - Tak. Powiedz to.
- Stahma. - Patrz na mnie.
- Stahma. - Jesteś Stahmą.
- Stahma. - Jestem Stahmą.
- Jesteś Stahmą. - Jesteś moim mężem.
Stahma.
Datak.
- To trochę boli. - Tak?
- Stahma. - Stahma.
Jalina.
Obejrzałam miejsce zbrodni.
Zaatakowano ją w uliczce i porzucono w kontenerze.
Jakimś cudem przeżyła i się tu przyczołgała.
Przyszła prosić o pomoc.
Byłem zbyt pijany, żeby usłyszeć.
Zabiję tego, kto to zrobił.
Bardziej martwiłabym się o własny tyłek.
Myślisz, że ja to zrobiłem?
Jalina służyła nam od dziecka.
Uwielbiałem ją.
Ciekawy dobór słów.
Zresztą moje zdanie się nie liczy.
- Pomyśl, co powie Nolan. - Nie.
Odeśle mnie do obozu Reverie jeszcze przed zachodem słońca.
- Musimy pozbyć się ciała. - My?
Są dwa typy przyjaciół. Tacy, którzy ukrywają zwłoki dziwki,
i ja.
Nie była dziwką.
- Tylko służącą. - Jeden pies.
- Nie wrócę do Reverie. - Nie poradzę sobie sam.
Jesteś profesjonalnym przestępcą.
Wierzę w ciebie.
Mała Wilczyco.
Wciąż żyjesz.
Dobrze cię widzieć, Rynn.
Sukar zaginął.
Duchowi Jeźdźcy mówią, że zboczył z drogi Irzu.
Nie jestem już zbyt religijna.
- Pomożesz mi go znaleźć? - Nie powinien się do mnie zbliżać.
Pewnie masz rację. Jak chcesz.
- Co? - Całkiem podobny.
- Znasz go? - Oczywiście.
Przyjechał tu ze mną.
Podpis tutaj, tutaj i tutaj.
Świetnie. Podrzucę to do budynku Darby do podbicia,
a pan otrzyma keonit do końca miesiąca. Długopis był mój.
Cai.
Cześć. Właśnie kończę.
Pojedziemy w nocy do Cedars i podpiszemy twoje papiery.
- Co z Sukarem? - Na razie nic.
Zapytam garbarza, z którym handlował.
Dobra.
Halo.
- Kto to? - Irisa.
Albo dotknął ją Irzu, albo zwariowała.
Z pewnością jest urocza.
- Jestem Cai, skrót od Mordecai. - Wyglądasz jak Reimlu.
Dostaję dużo komplementów na temat mojej pospolitej urody.
- Poznajesz mnie? - Nie. Powinienem?
- Przyjrzyj się. - Dobra.
- Widzimy się w autobusie. - Zaczekaj.
- Nie zostawisz mnie z dziwaczką. - Miłej zabawy.
Dzięki.
Mam mało czasu, więc jeśli mogę ci z czymś pomóc,
o ile nie jest to dziwne lub niekomfortowe,
krzycz, byle nie za głośno.
Ludzie będą się gapić, bo jesteś dziwna.
- Próbuję to zrozumieć. - Czułbym się lepiej,
gdybyś w trakcie myślenia
nie gapiła się na mnie jak na pożywienie.
Nie chcę być niegrzeczna. Jestem zdezorientowana. Skąd znasz Rynn?
Załatwiam legalną pracę Iratjanom.
Kiedy Republika zajęła kopalnie,
wynegocjowali przekazanie praw Jeźdźcom.
Pamiętasz, jak przybyłeś tu na arce?
Urodziłem się w Tallahassee.
Szanuję twoją odznakę, ale mam dużo pracy.
- Zaczekaj. Masz wizje? - To boli. Co z tobą?
Stróżu prawa.
- Favi Tarr. - Szukałam cię.
Moja służąca Jalina nie wróciła w nocy do domu.
- Zaginiona służąca? - To do niej niepodobne.
Nie jestem wyjątkowy. Wszystkich traktujesz...
Chyba mi czegoś nie mówisz.
Jakiś czas temu zaginęła służąca Rafe'a.
Wróciła po kilku dniach cała i zdrowa.
To dobrze. Co się z nią stało?
Niestety nie wiem.
Zajmę się tym. Będę musiał przepytać personel.
Poinformuję służbę.
- Dziękuję. - Tak, widzę.
- Irisa. - Widzę, to ja.
Ale czemu mnie rysujesz?
Muszę z nią porozmawiać.
Skoro nalegasz.
Fajnie było.
Co robisz?
Służąca Stahmy zniknęła. Jak Bertie.
Nic mi o tym nie wiadomo.
Nie mogę cię chronić, jeśli coś ukrywasz.
Amanda twierdzi, że cię postrzeliła. Widziałem krew. Ale nic ci nie jest.
Nie możesz udawać, że wszystko gra.
Przecież gra.
Obyście byli w imprezowym nastroju,
bo Laleczka ma dla was trochę kastijskiego popu
od nowego zespołu Strength in Numbers dostępnego tylko na Tarr Traxx.
Wygląda pysznie.
Zapomnielibyście jeść, gdyby nie ja.
Właśnie, Christie. Zostawiłaś to tu wczoraj.
Skąd to masz?
- Kupiłam na rynku. - To kastijski kyerupavo.
Klejnot zakochanych.
Spodobał mi się.
Wytworzono go na Casti. Nikt by go nie sprzedawał na ulicy.
Sugerujesz, że kłamię?
Nie jestem głodny.
- Przepraszam, nie pomyślałam. - To nie twoja wina.
Ciągle go okłamuję. Jestem złym człowiekiem.
Przestań.
Robisz to, by ich zrozumieć.
Chcesz poprawić wasz związek. Jesteś tą dobrą.
Czuję się winna...
bo mi się to podoba.
Lubię być w cudzej skórze.
Czuję się...
sama nie wiem. Silna.
Możesz być kimś innym.
Kimś ponętnym.
Jeśli nie będziesz mieć planu na siebie,
ktoś inny ci go narzuci.
Wiesz, czym jest renifer?
Mówisz o zwierzęciu?
Podczas wojny
reniferami nazywano prostytutki, które wkradały się do baz KWZ.
Moja mama nią była.
Zabierała nas z bazy do bazy, żeby sprzedawać się żołnierzom.
Pewnej nocy usłyszałam, jak negocjują cenę.
Kwota była bardzo wysoka.
Najpierw się ucieszyłam.
A potem zrozumiałam...
że mama sprzedaje mnie.
Ile miałaś lat?
Trzynaście.
Poszłaś?
Nie miałam wyjścia.
Tamtej nocy,
jak tylko żołnierz zasnął,
uderzyłam go w głowę kamieniem i uciekłam.
Kiedy wylądowałam tutaj,
udawałam wyższą klasę i dostałam pracę w NeedWant.
Teraz jestem w radiu.
A niedługo wyjdę za kogoś bogatego, jak twój mąż.
Kto będzie traktował mnie jak księżniczkę.
Wszystko, co widzisz,
to moje własne dzieło.
Możesz być, kim chcesz,
jeśli bardzo tego pragniesz.
Wierzę ci.
No i super.
Jestem twoją Laleczką.
Jalina była dla mnie wyjątkowa.
Widzę.
Miała siedem lat, kiedy kupiliśmy ją od jej rodziców.
Nie znałem jej zbyt dobrze.
Widywałem ją w domu.
Była miła. Uśmiechała się w ten wasz dziwny sposób.
Była cudownym dzieckiem z wielką wyobraźnią.
Wystawiali z Alakiem przedstawienia na podstawie świętych pism.
Zaczekaj.
Kupiłem jej to.
To jej jedyna biżuteria.
Płakała, kiedy jej ją dałem.
Mówiła, że lśni jak Sulos.
Skoro tak mówisz.
Chodź, jeszcze trochę.
Chcę ci podziękować za pomoc.
Nie schlebiaj sobie.
Robię to ze względu na broń, którą obiecałeś.
Rozumiem.
Tyle wystarczy.
Zasługuje na coś więcej.
Nikomu nie powinno przydarzyć się coś takiego.
- Uwzględnij mnie w planach. - Jakich?
Znalezienia tego, kto to zrobił.
Dziękuję, przyjacielu.
Nie jestem twoim przyjacielem.
Ale jesteś rodziną, a to coś znaczy.
Panie namiestniku.
Miło, że przedłużył pan pobyt w Defiance.
W cywilizowanym społeczeństwie zazwyczaj się puka.
- Mamy z burmistrzem porozumienie. - Z pewnością.
Pottinger wyjechał w sprawach służbowych do Dakota Reach.
Czego chcesz, Amando?
Chcę wiedzieć, co takiego zrobił mój szef,
że wysłałeś go na delegację, w którą mógł pojechać każdy.
Wszedł do pokoju, nie pytając o pozwolenie.
Pottinger dobrze wygląda w kamerze,
umie się wypowiadać i nie boi się pobrudzić rąk w mieście granicznym.
Powinieneś całować go po stopach.
A traktujesz go jak trędowatego. Dlaczego?
Zawsze cię lubiłem. Nawet kiedy byłaś burmistrzem
i dawałaś popalić Republice Ziemi.
Kierowałaś się zasadami.
Masz charakter.
Cenię to.
A Pottingerowi go brakuje.
- Czemu tak myślisz? - To wiedza dla wtajemniczonych.
A jeśli muszę to wiedzieć?
To znaczy, że za bardzo się zbliżyliście.
Próbujesz nas poróżnić?
Jak mówiłem, lubię cię.
Pokazałaś mi ten prywatny klub,
który, swoją drogą, jest fantastyczny.
Cieszę się.
Moi przełożeni mają Pottingera za zło konieczne.
W Defiance równie dobrze mógłby rządzić ktoś inny.
Na przykład kobieta.
Z doświadczeniem.
Ta kobieta...
miałaby słuchać rozkazów Republiki Ziemi?
Do twarzy ci w mundurze.
A co z Pottingerem?
Kiedy wróci, pomoże mi skończyć swoją karierę.
Ufa mi. Nie mogę go zdradzić. Nie jestem taka.
Jak mówiłem: masz charakter.
Możesz wyjść.
STRÓŻ PRAWA
Nie żyje.
- Jak? - Spałem z nią wczoraj,
a rano zobaczyłem jej zwłoki z pustymi oczodołami.
Muszę spytać. Ty to zrobiłaś?
Skąd.
- Kochałam ją tak samo, jak ty. - Wybacz.
Głupie pytanie.
Musimy powiedzieć stróżowi prawa.
Nie. Obwini mnie.
Wyślą cię z powrotem do obozu Reverie.
Nie oszukuj mnie.
Miałaś szansę mnie wrobić i jej nie wykorzystałaś.
Nie.
Zajmiemy się tym sami.
Jako rodzina.
Graj to o każdej pełnej godzinie.
Wiem, szefie.
Przepraszam za klejnot. Nie chciałam sprawić kłopotu.
Wiesz, skąd go ma?
Nie powinnam się wtrącać.
Deirdre, jestem twoim szefem.
Tylko ty używasz mojego prawdziwego imienia.
Zasługujesz na prawdę.
Christie zadaje się z podejrzanymi ludźmi.
To ją chyba przerosło.
Cai.
Musimy porozmawiać, zanim wyjedziesz.
- Nie widzę jej. A ty? - Kogo?
Rynn. Mieliśmy się tu spotkać.
Mamy umówione spotkanie w Cedars w sprawie pieniędzy dla Irzu.
Nie przegapiłaby go, chyba że coś się stało.
Kasjer widział, jak Iratjanka tu wchodziła.
Po co poszła tu po kupnie biletu?
Pójdę się rozejrzeć.
Wy zostańcie tutaj
i patrzcie, kto tędy przechodzi.
Powinienem mieć broń?
Trzymaj go z dala ode mnie.
Dużo mówię, jak się denerwuję.
- Ciebie to nie dotyczy. - Nie.
- Oby twój szef był w tym dobry. - To mój ojciec.
Jesteś czystej rasy.
Uratował mnie, kiedy byłam mała.
Wychował mnie.
Rodzice wywieźli mnie z Florydy przed bombardowaniem.
Dorastałem w kibucu z ludźmi. Hebrajski to mój pierwszy język.
Pewnie nie znasz innych iratjańskich Żydów.
Jesteśmy połączeni. Nie czujesz?
Schlebiasz mi,
ale spotykam się z kimś w Cedars.
Jeszcze się nie określiliśmy, ale się dogadujemy.
Nazywa się Gwyneth.
Znalazłem coś.
Ślady butów, krew.
- Oznaki walki. - Rynn by się nie poddała.
Szanse nie były wyrównane.
Odurzono ją.
Biedactwo.
Obiecaj, że jak dowiesz się,
kto wydłubał Jalinie oczy,
sprawisz, że będzie wielce cierpieć.
Przysięgam na naszą miłość i nasze liro.
Panowie, w mieście ukrywa się zabójca.
Lubi wydłubywać młodym kobietom oczy.
Znajdziemy go dziś w nocy.
Każdy z was dostanie scrip.
Płaćcie za informacje, stawiajcie drinki. Róbcie, co trzeba.
Liczę na was.
Nie robimy tego dla ciebie.
Jesteśmy tu dla Stahmy i Alaka.
Twoja obecność to obraza.
Chyba nie rozumiesz, czym jest obraza.
Pokażę ci.
- Odłóż to. - Dość!
Nie czas na kłótnie.
Musimy się zjednoczyć i pomścić śmierć jednej z nas.
Ta noc jest dla Jaliny.
Czy to jasne?
Oczywiście masz rację.
Wybacz.
Kiedy indziej wypatroszę tych zdrajców.
Powodzenia.
Czemu Alaka tu nie ma? Gdzie mój syn?
Mogę pomówić z żoną?
Z żoną? Niezręczna sytuacja.
Świetny strój.
- Co tu robisz? - Szukam cię.
- To ma być śmieszne? - Nie.
Jak byś się czuła, gdybym tańczył z różową twarzą?
Nie jestem różowa.
Kpisz z mojej kultury.
To wielkie upokorzenie.
Przyszłam tu, żeby zadowolić ciebie i twoją rodzinę.
W domu czuję się ludzko, niezręcznie i brzydko.
To wcale nie jest lepsze.
Przyszłam tu dla ciebie.
Nie powinieneś wstydzić się mojego wyglądu.
Jestem piękna.
Silna, jak Stahma.
Nie chcę, żebyś była jak moja matka.
Poślubiłem ciebie, nie dziwaczkę w przebraniu.
Klejnot zakochanych nie był z rynku,
tylko od tego kastijskiego transwestyty.
- Okłamałaś mnie. - Chcesz rozmawiać o kłamstwach?
Mam ci mówić Vizu?
Panie świata przestępczego, zabójco Skevura czy Bóg wie, co jeszcze?
- Porozmawiamy o tym w... - Nie dotykaj mnie! Nigdzie nie idę.
Do trzech piekieł z tobą.
Hej.
Yewll.
Lambert? Po co ci te okulary?
Nie mogłem znaleźć mojego lekarza.
Potrzebuję kropli do oczu.
Niech spojrzę.
Spieszę się. Student czeka.
Różowa rogówka.
Kastijskie oczy.
To soczewki. Muszę je nosić przez kilka dni.
Od 30 lat nie produkuje się soczewek.
Są z czarnego rynku.
Pozyskują je ze zwłok. To dla zabawy.
Taka perwersja.
O gustach się nie dyskutuje.
- Proszę. - Jestem nauczycielem.
Tajemnica lekarska jest dla mnie bardzo ważna.
Nie pisnę ani słowa.
- Zapłacisz później. - Dobra.
Minęła godzina i nic nie mamy.
- To Yewll. Tak? -Sprawdź profesora Lamberta.
- Tego nauczyciela? Na pewno? -Tak.
- Dzięki za cynk. - Co mamy?
- Pamiętasz Lamberta z rady miasta? - Tak.
Sprawię mu wizytę.
Wymierzę sprawiedliwość.
Szybciej.
Włamujemy się. Super.
- Nie potrzebuję przyzwoitki. - Uważam inaczej.
Dużo książek.
Kiedyś wykładał na uniwersytecie. Chyba uczył filozofii.
Pamiętam.
Książki.
Kiedyś wszyscy ludzie na Ziemi uważali,
że papier i tusz są przestarzałe.
Ludzie są głupi. Choć raz się z tobą zgodzę.
Hej.
Lambert, mamy kilka pytań.
Co jest?
Peruki.
Datak.
Co to ma być?
Nie zabijaj mnie, proszę.
Symbol Janusa.
Nie znam.
To znaczy, że kolega przebiera się za Wotan.
Chodzimy do klubów, przebieramy się, udajemy Wotan.
- Dla zabawy. Taka perwersja. - Oczy.
- Skąd je masz? - Kupiłem od lekarza.
Od lekarza?
Rogówki są ze zwłok.
Od jakiego lekarza?
Przykro mi, że robię to na żywca.
Ale rogówka musi być świeża.
Znalazłem to w uliczce, w której zaginęła Rynn.
Widzisz coś ciekawego?
Midazolam.
Środek paraliżujący.
Dobrze.
Zagęszcza krew, co ułatwia przeprowadzenie operacji.
Szukajcie lekarza zajmującego się chirurgią.
Jak ty?
Nie jestem jedyna.
Ale najwięcej kłamiesz.
Przestań. Zawstydzasz mnie.
Oto lista pięciu innych chirurgów w mieście.
Odkąd wypuszczono cię z obozu,
jesteś nieco szalona.
Taka natura Indogenów.
Nie policzę wam za wizytę.
Szaleństwo, co?
Przykro mi z powodu męża.
Prawdziwy Kastitjanin. Piękny, lecz okrutny.
To dupek.
Po prostu taka jest jego natura.
Jego ludzie to najeźdźcy.
Alak nie chce mnie podbić.
Nie świadomie, ale walczy ze swoim DNA.
Kastitjanie przetrwają więcej niż ludzie i o tym wiedzą.
Są kolejnymi dominującymi formami życia na Ziemi.
Te dostojne, smukłe stworzenia są sfrustrowane,
że tak groteskowa ludzkość wciąż się im opiera.
To nasza planeta. Byliśmy tu pierwsi.
Zapytaj Iratjan o skuteczność tego argumentu.
Kastitjanie podbili ich planetę i nazwali ją Casti.
Wkrótce to samo stanie się tutaj.
- Upiłeś się? - Owszem.
Skoro tak o nich myślisz, co robisz w tym barze?
Czemu ich podziwiasz? Przebierasz się za nich?
To, że asteroida zabije dinozaura,
nie znaczy, że nie może on docenić jej piękna.
To naturalne, że chcemy być kimś innym.
Dlatego ludzkość jest wielka.
Jesteśmy wiecznie ciekawi.
Zazdrościmy ptakom latania, więc zbudowaliśmy skrzydła.
Zrodzeni na ziemi, lecz sięgamy gwiazd.
Nie wstydź się, że próbujesz być lepsza.
Ciesz się chwilami, które spędzasz w miejscach takich, jak to.
Możesz być tu kimkolwiek chcesz.
Jesteś odważna, silna, pewna siebie.
Wszyscy na ciebie patrzą.
Czy uczynisz mi ten zaszczyt i zatańczysz ze mną?
Nie poznajesz mnie?
Nie. Czy nie o to w tym chodzi?
Mam mówić ci Favi?
Wystarczy „Stahma”.
Stahma!
Piękne imię.
Rzuć ostrze.
Nie!
Przesuń się, Irisa!
Czemu zabrałeś jej oczy?
Dla pieniędzy.
Pieniędzy?
Przebierańcy zapłacą każdą cenę za autentyczne części Wotan,
a zwłok jest niewiele.
Po co ci pieniądze?
Co jest tego warte?
Dziwki, hazard, niebieski diabeł?
Nie.
Mam rodzinę.
Córka choruje na polio.
Kiedy wypuścili indogeńską lekarkę, straciłem większość pacjentów.
Musiałem to zrobić.
Nie zabijaj mnie.
Spokojnie, Datak.
Obiecałem żonie.
- Idź. Nic mi nie jest. - Nie.
Idź!
Przyciskaj.
Cześć, Nolan.
Tak działa areszt obywatelski.
Kolega miał mały wypadek.
Nie biega się z nożyczkami.
Chyba cię nie trafił.
Miałam szczęście.
Przykro mi, Alak.
Nie powinna tego robić.
Nie chcę pieniędzy.
Chcę być twoją księżniczką.
Czas przejąć statek.
Co to było?
Mam nieskończony potencjał
Twa miłość wyzwoli go
Spraw, abym poczuł dumę
Bym poczuł coś więcej niż to
Chcę więcej, szybciej, lepiej
Chcę czuć we włosach wiatr
Niech zawsze lśni w blasku Rayetso.
Pragnę czegoś więcej
Niech jej światło nigdy nie gaśnie.
Niż dał mi ten świat
Weź to dziecko ewolucji
I ku niebu je wznieś
Uwolnij jego piękno
I powiedz mu: „Leć!”
A kiedy zstąpię w chwale
Bogowie poznają mnie
Rozwiejemy tę fikcję
Że nie różnimy się
Weź to dziecko ewolucji
I ku niebu je wznieś
Uwolnij jego piękno
I powiedz mu: „Leć!”
Chcę być w twoich ramionach
Chcę z miłości skonać
Irzu groziła, że cię zabije, jeśli powiem ci prawdę.
Niech spróbuje.
Jedna zasada.
Żyjemy i umieramy razem.
Chcę
Z miłości skonać
Tekst polski: Kinga Stańdo